Ik sta in een geanimeerde balkon-tot-balkonconversatie met mijn schuinbovenbuurman wanneer ons gesprek bruut overstemd wordt door kindergeroep. In het begin praten we steeds harder om elkaar nog maar te kunnen verstaan, maar de kinderen roepen zo hard naar elkaar, dat wij er niet meer bovenuit komen. Ik kijk eens naar beneden. Ik zie twee kleine, volledig in het roze geklede blonde meisjes die hooguit een meter of tien uit elkaar staan. Ze hebben allebei een lila-en-roze walkietalkie in de hand en zijn die aan het testen. "HÓÓR JE MIJ?" roept de één naar de ander in het apparaatje met een geluidssterkte die honderd meter verderop nog zonder problemen gehoord kan worden. "IK HOOR JE PERFECT," roept de ander terug met hetzelfde aantal decibellen. "Ik hoor je ook perfect," denk ik nog.

Toch is dit kindergeroep tijdens hun walkietalkie-test een goede les voor ons allemaal. Je hoeft niet hard te praten om gehoord te worden, maar het is wél goed om te checken of je boodschap goed is overgekomen. Een gratis les in communicatie van twee kleine meisjes. Ik hoor je perfect!