Januari 2008. De kop is er weer af. De tijd is nog nooit zo snel gegaan als het afgelopen jaar. Het is een jaar geweest van ups en downs. Mijn ups hebben het gelukkig steeds gewonnen van de downs. Ik ben benieuwd naar wat komen gaat. Op mijn werk zal het komende jaar een enerverend jaar worden. Een jaar van afbreken en opbouwen, van onzekerheid en improviseren, van nieuwe fundamenten metselen zodat we een stevige toekomst tegemoet kunnen zien. Zelf zie ik het als een spannende en uitdagende tijd. Ik weet nog niet precies hoe het er uit gaat zien, het pad is nog niet geëffend en de route nog niet helemaal uitgestippeld. We komen vast wel wat obstakels tegen op de weg, maar wanneer we samen klimmen, kunnen we uiteindelijk ook samen van het uitzicht genieten.

UniversumPrivé weet ik niet wat me overkomt. Alle zaadjes die ik het afgelopen jaar heb geplant zijn allemaal tegelijkertijd opgekomen. Het lijkt alsof ze de bloesemfase hebben overgeslagen; ze zijn van zaadje ogenschijnlijk direct in een appeltje veranderd. Ogenschijnlijk zeg ik, want het lijkt alsof ik er niets voor gedaan heb. Maar als ik er nu op terugkijk realiseer ik me dat ik alle belangrijke momenten als zodanig herkend heb. En dus op het juiste moment de juiste keuze kon maken. En daar pluk ik nu de vruchten van. Die hangen rijp in de bomen en ik ren door de boomgaard van boom naar boom terwijl ik de vallende appeltjes in mijn schortje opvang. Ik heb me de laatste tijd ook verbaasd over de mensen die ik op mijn pad heb gekregen. Alle natuurwetten worden hiermee bevestigd. Wanneer je ergens mee bezig bent en je daarvoor openstelt dan komt het vanzelf op je pad. Inclusief de mensen die je op één of andere manier kunnen en willen helpen. Maar uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Het voelt alsof ik mijn plekje gevonden heb. Het zat er al die tijd al in. Het is er alleen nu uitgekomen.